ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ… Σ ΑΓΑΠΩ

Γράφει η Τσακτσίρα Κατερίνα….

Φράση αυτονόητη για πολλούς, γι΄ αυτό και πολλοί μάλιστα δεν τη λένε. Έλα όμως που δεν είναι. Ο λόγος γιατί δεν είναι όλοι συνειδητοποιημένοι, στο τι θα πει οδηγώ σωστά και σέβομαι τη ζωή τόσο τη δική μου, όσο και των υπολοίπων. Δεν ξέρουν ή αγνοούν ότι δεν πρέπει, αφού έχουμε πιεί να παίρνουμε το τιμόνι, με προορισμό μία πιθανή καταστροφή, αλλά και πολλά άλλα που ειδικότερα νέοι πιστεύουν ότι δεν θα συμβεί σε εκείνους. Αυτή η φράση, αυτή η καταραμένη φράση, που στοιχίζει τις ζωές τόσων ανθρώπων…..

Βλέπω πολλούς ανθρώπους με τα κινητά στο χέρι την ώρα που οδηγούν να μιλούν, να χαζεύουν στα social media τους και να μη δίνουν δεκάρα για το τι συμβαίνει μπροστά στο δρόμο, μη έχοντας επαφή για τίποτα απολύτως. Πολλοί τρέχουν αλόγιστα, επειδή βιάζονται ή απλά για να κάνουν το κομμάτι τους σε περαστικούς. Για ασφάλεια και πρόληψη ούτε λόγος, γιατί βλέπετε θεωρείται ντεμοντέ να φροντίζεις να είσαι ασφαλής και να νοιάζεσαι. Έχουμε την εσφαλμένη αντίληψη ότι είμαστε μόνοι στο δρόμο και ότι μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε. Δεν είναι όμως έτσι και δεν καταλαβαίνω γιατί να είναι ορισμένοι τόσο ασυνείδητοι; Τι γίνεται λάθος;

Παρανομία ή και παραβατικότητα, όπως θέλετε ερμηνεύστε το. Από εκεί ξεκινάνε όλα, ακριβώς επειδή δεν σκέφτονται πριν κάνουν και όταν γίνει το κακό, αναλογίζονται και εκλογικεύουν τις πράξεις τους. Ζημιώνονται άλλοτε σοβαρά και άλλοτε όχι. Το πιο φρικτό όμως από όλα είναι να αποποιείσαι την ευθύνη με το να σηκώνεσαι και να φεύγεις, αφήνοντας τον άνθρωπο που εσύ τον χτύπησες παρατημένο, με τη λογική ότι όλο και κάποιος θα τον μαζέψει και θα δείξει λίγη ανθρωπιά που εσύ αγνόησες.

Εγώ θα ρωτήσω: Είναι τόσο απαραίτητο να είμαστε ακόμα και στην οδήγηση αφηρημένοι και να ασχολούμαστε και με άλλα πράγματα ταυτόχρονα; Είναι απαραίτητο να πρέπει να δούμε εν κινήσει κάτι μέσα στο αμάξι ή στο κινητό. Και γιατί κάνουμε μόνοι μας τη ζωή μας δύσκολη. Πολλοί γονείς αφήνουν τα παιδιά τους χωρίς δίπλωμα (πολλές φορές και ανήλικα ακόμα), να τρέχουν αλόγιστα, είτε με αμάξια, είτε με μηχανάκια και καταλήγουν να σκοτώνονται ή τα ίδια ή περαστικοί όπως έχουν προηγηθεί αρκετά περιστατικά τον τελευταίο καιρό ή και τα δύο ακόμα. Συμπερασματικά, βλέπω πλήρη απαξίωση του ανθρώπου για τον κόσμο που ζει, αλλά και για τον ίδιο του τον εαυτό. ‘’Εγώ δεν παθαίνω τίποτα’’, ‘’Δεν θα συμβεί σε εμένα μην ανησυχείς’’, ‘’Είμαι καλά μπορώ να οδηγήσω’’…..

Κλείνοντας, θα ήθελα απλά να πω ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι για να γίνει ένα ατύχημα, με πολλούς λόγους και τις περισσότερες φορές με θύματα. Ας μάθουμε λοιπόν όλοι μας να είμαστε και λίγο υπεύθυνοι και να βάλουμε καλά στο μυαλό μας ότι η πρόληψη μας δίνει ζωή και είναι κρίμα να την σπαταλάμε σε επιπολαιότητες ή να πιστεύουμε ότι είμαστε άτρωτοι. Να σκέφτεστε πριν πάρετε το τιμόνι στα χέρια σας, αλλιώς οι άνθρωποι δίπλα μας θα ξεθωριάσουν σαν σκιές. Μπορεί να φταίξεις μπορεί και όχι. Το σίγουρο είναι όμως πως μπορείς να αλλάξεις κάτι που μπορεί να σε οδηγήσει στην καταστροφή σε πολλά επίπεδα. Είναι λοιπόν προτιμότερο να χάσεις ένα λεπτό από τη ζωή σου, παρά όλη σου τη ζωή για ένα λεπτό….

(Προτεινόμενο βίντεο, με λίγο σκληρό περιεχόμενο που αξίζει να το δείτε. Δεν είναι πρόσφατο, αλλά δείχνει πως η ασυνειδησία, μπορεί ν καταστρέψει για πάντα τη ζωή ενός ανθρώπου. Ελπίζω να παραδειγματιστείτε):

Η ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΔΕΝ ΜΑΣ ΧΩΡΙΖΕΙ ΑΛΛΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΥΣ

Γράφει η Τσακτσίρα Κατερίνα….

Η ζωή μας είναι γεμάτη από απρόσμενα γεγονότα και υπέροχες στιγμές, που αφήνουν το άρωμα τους να κάνει κρότο στην καθημερινότητά μας, αρκεί να δώσουμε λίγη προσοχή παραπάνω. Ποτέ δεν ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει το αύριο και τι δοκιμασίες θα έρθουν, με σκοπό να ταράξουν λίγο τα ήσυχα νερά μας και να διαπιστώσουμε έτσι τι κάνουμε από εδώ και πέρα και πως βιώνουμε το κάθε τι που θα ανακύπτει. Μία τέτοια δυσκολία είναι και οι σχέσεις από απόσταση….

Ένα θέμα διφορούμενο σε απόψεις, ερμηνείες και στάσεις. Άλλοι λένε ότι δεν μπορούν καθόλου την απόσταση, γιατί μόνο χωρισμό και δυσκολίες μπορεί να φέρει και φυσικά δεν θα κρατήσει για πολύ. Άλλοι πάλι θεωρούν ότι είναι κάτι σαν δοκιμασία για να δεις μέχρι που μπορεί να φτάσει η αγάπη του άλλου για εσένα και τι μπορείς να ανακαλύπτεις κάθε μέρα, για να είσαι ευτυχισμένος. Δεδομένου ότι το βιώνω στην ολότητα του, θα ταχθώ φυσικά με τη δεύτερη άποψη (χωρίς ποτέ να θέλω να επηρεάσω) και θα σας εξηγήσω γιατί.

Όλοι λένε ότι η αγάπη φαίνεται περισσότερο στα δύσκολα σε στιγμές έντονης ρήξης, σε θέματα υγείας και γενικά σε καταστάσεις που μπορεί εμείς οι ίδιοι να μην είμαστε εκεί για τον εαυτό μας, όπως και ο άνθρωπός μας φυσικά. Γιατί όμως όλοι κολλάμε στην απόσταση; Δεν λέω είναι αρκετοί λόγοι όπως συναισθηματικοί, οικονομικοί κλπ., αλλά αν δεν δούμε και αν δεν βιώσουμε τη θετική πλευρά των πραγμάτων πως θα πάμε παραπέρα; Από δική μου εμπειρία μάθετε πως είναι εξίσου ανεκτίμητη αξία να γυρνάς σπίτι από τη δουλειά ή τη σχολή και να ξέρεις ότι ο άνθρωπός σου σε περιμένει να βάλεις κάμερα, για να σου πει λόγια γλυκά, μιλώντας παράλληλα για ό,τι σας απασχολεί. Ναι θα υπάρχουν και καβγάδες και συγκρούσεις και δύσκολες καταστάσεις, αλλά το σημαντικό είναι να υπάρχει αγάπη και θέληση, για να λύνονται όλα από κοινού και όχι να παρατάς κάποιον απλά και μόνο επειδή είναι μακριά γιατί έτσι ΔΕΝ τον αγαπάς, ΑΛΛΑ τον εγκαταλείπεις….

Να ξέρεις ότι θα χτυπάει το κινητό σου και θα είναι από τον άνθρωπο που σε νοιάζεται και θέλει να δει αν είσαι καλά, να σου στείλει ένα μήνυμα από εκεί που δεν το περιμένεις και θα ξέρει ότι εκείνος είναι ο λόγος που όταν το διαβάζεις θα χαμογελάς από έρωτα, αγάπη και πληρότητα. Ο λόγος που ακόμα και στην απόσταση σε κάνει τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο του πλανήτη!

Κλείνοντας, η αγάπη είναι έννοια διαχρονική. Δεν κοιτάει πολιτισμούς, αποστάσεις, ιδιαιτερότητες. Απλά σε χτυπάει κατακούτελα όπως ο έρωτας και σε κάνει να αφήνεσαι στο άγγιγμά του. Η απόδειξη ότι αγαπάς κάποιον φαίνεται όχι μόνο όταν είσαι κοντά του, αλλά και όταν για διάφορους λόγους, πρέπει ο ένας από τους δύο ή και οι δύο να είναι χώρια. Εκεί βλέπεις ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο και είναι στο χέρι σου τι θα κάνεις και πως θα χειριστείς την κατάσταση, για να εξελίξεις αυτό που ήδη έχεις. Πάντως να ξέρετε ότι είναι γλυκιά η προσμονή και μοναδική η στιγμή της επανένωσης…..

(Προτεινόμενο τραγούδι):

https://www.youtube.com/watch?v=LfErzjxTipo