ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ

Γράφει η Κατερίνα Τσακτσίρα…

Κανένας δεν μιλάει και αν μιλήσει είναι σπάνιο. Ιδίως τις πρωινές ώρες. Περισσότερο θα δει κανείς σοβαρά βλέμματα γεμάτα σκέψεις και μυστήριο. Θα δει ανθρώπους εξ’ όψεως αντίθετους που όμως μπορεί και να τους ενώνει κάτι κοινό.

Όλοι μας χανόμαστε. Βλέπουμε τα τοπία να περνούν από μπροστά μας τόσο γρήγορα, που οι συνειρμοί έρχονται και φεύγουν. Άλλοι παίρνουν σοβαρές  αποφάσεις, άλλοι βγάζουν τα πλάνα της ημέρας, ενώ άλλοι απλά ρεμβάζουν , γιατί το θεωρούν ως μία κίνηση απόδρασης.

Και στο τέλος επικρατεί ηρεμία. Μόλις κατέβεις γιατί έχεις φτάσει στον προορισμό σου, όλη αυτή η μαγεία θα χαθεί. Ξαφνικά πρέπει να ανασυγκροτήσεις τον εαυτό σου και να τον προετοιμάσεις για τη μάχη που θα ακολουθήσει. Και αυτή είναι τα επόμενα σχέδια που έχεις βάλει πλώρη να υλοποιήσεις με όποιο κόστος.

 Φαντάσου το λεωφορείο σαν το μυαλό σου, ό,τι διασχίζεις σαν την ποικιλομορφία των σκέψεων σου και κάθε δρομολόγιο ή στάση ως τις αποφάσεις που παίρνεις. Θα είσαι σε τάξη ή αταξία. Προσοχή όμως μην χάσεις το λεωφορείο. Ίσως να ήταν ένα βήμα πριν την αλλαγή ολόκληρης της ζωής σου, που αν δεν τολμήσεις ίσως και να μην μάθεις ποτέ τη γεύση που μπορεί να σου αφήσει, η όποια κατάληξη της.

(Προτεινόμενο τραγούδι): https://www.youtube.com/watch?v=S_w9RTYlsT4

ΕΛΑ ΛΟΙΠΟΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ (ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ- ΜΕΡΟΣ Α’)

Γράφει η Κατερίνα Τσακτσίρα…

Μετά από αρκετό καιρό που έχω να γράψω στην κατηγορία ″σκέψεις″, επιστρέφω όχι όμως μόνη μου, αλλά με μία συνεργασία και ένα θέμα φωτιά. Εγώ λοιπόν μαζί με τη Σοφία Κοβαίου θα αναλύσουμε το μεγάλο αυτό ζήτημα του τουρισμού στην Ελλάδα, εγώ από την σκοπιά της εργαζόμενης και η Σοφία μου από τη σκοπιά της τουρίστριας. Ελπίζουμε να σας αρέσει όσο αρέσει και σε εμάς. Καλή σας ανάγνωση!

Τουρισμό έχουν διάφορα νησιά και πόλεις της Ελλάδος, με διαβαθμίσεις ως προς την προσέλκυση. Έχει πολλά οφέλη με κυριότερα την αλληλεπίδραση των τουριστών και τους πολιτισμούς αυτών. Μπορεί να μάθει πολλά κανείς συζητώντας με έναν τουρίστα ή ακόμα και να αναπτύξει σχέσεις μαζί τους. Το φλέγων ζήτημα όμως είναι γιατί όλοι λένε πως ο τουρισμός ολοένα και αυξάνεται, ενώ στην ουσία η κατάσταση γίνεται ολοένα και χειρότερη; Τι συμβαίνει πίσω από την όμορφη βιτρίνα που έχουμε κατασκευάσει, το εσωτερικό της οποίας κλωνίζεται; Τι συμβαίνει στα περισσότερα ξενοδοχεία στη χώρα μας; Παρακάτω λοιπόν, παρατίθενται οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά, όντας εργαζόμενη στην βιομηχανία που αποκαλούμε ″σωστό τουρισμό″.

Κάποτε, ο τουρίστας ερχόταν και επέφερε έσοδα όπου και αν πήγαινε, η αγορά κινούνταν και ήταν στο ζενίθ της και φυσικά τόσο οι υπάλληλοι των ξενοδοχείων, όσο και της τοπικής αγοράς ήταν ικανοποιημένοι με όρεξη να δουλέψουν, έχοντας φυσικά και κίνητρο οικονομικής φύσεως. Πλέον όλα αυτά έχουν αντιστραφεί, ο τουρισμός παρουσιάζει κάμψη και ο λόγος που φυσικά επικαλούνται μα ποιος άλλος; Η οικονομική κρίση, στο όνομα της οποίας έχουν σημειωθεί οι μεγαλύτερες εκμεταλλεύσεις εργαζομένων και όχι μόνο.

Πιο αναλυτικά, φοιτητές που σπουδάζουν τουριστικά και κάνουν την πρακτική τους σε ξενοδοχεία, γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης χωρίς σταθερό πόστο και με πολύ λίγα λεφτά, τα οποία δεν είναι απαραίτητο ότι θα είναι στην ώρα τους. Αυτό εξυπηρετεί τους ξενοδόχους, γιατί στη θέση ενός επαγγελματία που θα απαιτήσει παραπάνω αποδοχές, μπορεί να πάρει παραπάνω πρακτικάριους και να κάνει τη δουλειά του.

Στους επαγγελματίες δε, υπάρχουν άλλα προβλήματα. Επικαλούνται την κρίση για να κάνουν περικοπές, να αλλάζουν τις συμβάσεις, για να βάζουν λιγότερα ένσημα στον εργαζόμενο και γενικότερα το να συμφωνούν σε άλλα και στην πορεία να προκύπτουν διαφορετικές συνθήκες. Δεν είναι λίγες οι φορές που ένας εργαζόμενος είναι αλλιώς δηλωμένος στη σύμβαση π.χ θέση PR αλλά στη σύμβαση θέση ναυαγοσώστη, ώστε να μπορεί ο εργοδότης να τον βάλει και σε αυτό το πόστο, με ευθύνη όμως του εργαζόμενου, την οποία δεν επέλεξε να επωμιστεί. Και ειδικά όταν είσαι και πρωτάρης και πιο μικρός την πατάς καλή ώρα! Και φυσικά οι υπάλληλοι έχοντας περιορισμένες ευκαιρίες για εποχιακή εργασία, λένε και ευχαριστώ, ανεχόμενοι τα παραπάνω (και άλλα πολλά).

Οι εργοδότες σε ορισμένες μονάδες (είτε μικρές, είτε μεγάλες) μπερδεύουν τις έννοιες σκλάβος και υπάλληλος, εθελοτυφλώντας στο γεγονός ότι ένας εργαζόμενος εκτός από υποχρεώσεις έχει και δικαιώματα ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΒΙΑΣΤΑ. Ο εργαζόμενος εξευτελίζεται, γιατί ένας εργοδότης θα πατήσει στην ανάγκη του, για να πλουτίζει ο ίδιος όλο και περισσότερο. Στην προσπάθεια τους να γλιτώσουν προσωπικό και συνεπώς να δώσουν παραπάνω μισθό, ″φορτώνουν″ τον υπάλληλο με επιπρόσθετες αρμοδιότητες, φτάνοντας σε σημείο εξουθένωσης. Σε μερικά ξενοδοχεία δε το ρεπό ανύπαρκτο και το βάρος διπλάσιο.

All inclusive: Η μαγική παροχή καταστροφής. Τα προσφέρει όλα το ξενοδοχείο, καθιστώντας τον τουρίστα πιόνι του. Και ο τουρίστας όταν σε έναν χώρο μπορεί να κάνει μπάνιο, να διασκεδάσει, να φάει και να πιει, πιστέψτε με δεν θα το αρνηθεί. Έτσι, ο ξενοδόχος ανθίζει και μία μικρή επιχείρηση μαραίνεται ή κλείνει οριστικά, ενώ θα μπορούσε να υπάρχει συνεργασία και στήριξη. Το χρήμα όμως κυβερνά και είναι ισχυρότερο και από τις ανθρώπινες αξίες.

Πολλοί ξενοδόχοι νομίζουν ότι μπορούν να εκμεταλλευτούν τον τουρίστα. Μπορεί οι τουρίστες να έρχονται σε μία ξένη για αυτούς χώρα, αλλά ξέρουν, έχουν αντίληψη, βλέπουν, συγκρίνουν και καταλαβαίνουν πότε κάποιος πάει να τους χρησιμοποιήσει, βλέποντας τους σαν μηχανές χρημάτων. Έτσι, μπορεί να μην επισκεφθούν ξανά το ξενοδοχείο όπου διέμεναν ή την χώρα μας γενικότερα και όλο αυτό εξαιτίας δικών μας λάθος χειρισμών.

Συμπερασματικά, το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι και συμπυκνώνεται σε μία λέξη: Ξενοδόχος, εφόσον έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης σε όλη αυτή την κατάσταση. Μόνοι μας βουλιάζουμε το καράβι μας και μόνοι μας υποβαθμίζουμε την ποιότητα του τουρισμού. Ας κάνουμε λοιπόν κάτι εγκαίρως, γιατί ως τουριστική χώρα τους έχουμε ανάγκη για να υπάρχει κίνηση στην αγορά και ανοιχτές θέσεις εργασίας…

Η συνέχεια παρέα με την πένα της Σοφίας Κοβαίου, το blog της οποίας θα βρείτε στο ακόλουθο link:

https://mynewcasual.blogspot.com

Ακολουθήστε την και στο Instagram, για να παρακολουθείτε ό,τι νέο ανεβάζει:

https://www.instagram.com/sofia_kovaiou/?hl=el

( Προτεινόμενο τραγούδι για να ελαφρύνω την ατμόσφαιρα): https://www.youtube.com/watch?v=o2-ucs2bPZk

“ΦΕΥΓΩ”

Γράφει η Κατερίνα Τσακτσίρα…

Το κεφάλαιο των σπουδών σιγά σιγά κλείνει και ήρθε η ώρα να μοιραστώ μαζί σας τη δική μου εμπειρία, τα δικά μου συναισθήματα, κάνοντας παράλληλα και έναν απολογισμό.

Σχολείο. Πανελλήνιες. Άνηκα στο απειροελάχιστο ποσοστό που δεν πήγαινε φροντιστήριο και <<τόλμησα>> να πω ότι θα τα καταφέρω μόνη μου και θα δώσω πανελλήνιες χωρίς καμία βοήθεια. Ήξερα τι ήθελα, είχα επιλογές που τις ήθελα όλες εξίσου το ίδιο και το κυνήγησα. Στερήθηκα πολλά, διάβασα πολύ και με μείωσαν πολύ. Κανένας δεν πίστευε ότι θα τα καταφέρω. Μόνο οι γονείς μου και οι καθηγητές μου. Πολλοί με κορόιδευαν ότι δεν θα κάνω τίποτα στη ζωή μου, ότι θα αποτύχω και θα μείνω στη Ρόδο. Και μέσα σε όλα αυτά χώρισα και από την πρώτη μου σχέση. Η αιτία παραμένει ακόμα κρυμμένη. Εκεί ένιωσα ότι χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου και ήταν και το πρώτο χαστούκι. Διάβαζα και έκλαιγα. Στην προετοιμασία όμως μέχρι να δώσω σκλήρυνα. Έγινα μία άλλη Κατερίνα. Πιο εγωίστρια, πιο κτητική. Εκεί είπα ότι δεν θα αφήσω κανέναν και τίποτα να μπει εμπόδιο στα όνειρα και στους στόχους μου. Θόλωσα, έβαλα παρωπίδες, πέρασα ένα δύσκολο καλοκαίρι γιατί δούλευα, ταυτόχρονα ήταν όμως τόσο έντονο, που με έκανε να θέλω να φύγω, να αλλάξω παραστάσεις και γενικότερα να ξεκαθαριστεί λιγάκι το τοπίο γύρω μου. Και μαντέψτε. Πέρασα. Κομοτηνή. Κοινωνική εργασία.

Συναισθήματα πολλά και ανάμεικτα. Ενδεικτικά: Δικαίωση, χαρά, ικανοποίηση. Θα έφευγα μόνη μου μακριά από όλους και από όλα. Ήθελα να σπουδάσω και ταυτόχρονα να βρω τον εαυτό μου. Έχασα πολλούς <<φίλους>> στο δρόμο μου, κατάλαβα όμως ποιοι πραγματικά με στηρίζουν, είναι δίπλα μου και χαίρονται για εμένα (μιλάω για το <<χαρέμι>> μου ξέρουν εκείνοι χιχιχιχι). Στο 1ο έτος γνωρίζω τον έρωτα μου και νυν αρραβωνιαστικό μου. Τον άνθρωπο που από την πρώτη στιγμή μου άνοιξε τα χαρτιά του, έδιωξε τις σκιές του παρελθόντος και με έκανε να δω πως είναι η πραγματική έννοια του έρωτα και της ανιδιοτελούς αγάπης. Θα μπορούσα να μιλάω ώρες για το άλλο μου μισό. Ένα είναι σίγουρο. Ότι νιώθω τόσο τυχερή που έχω δίπλα μου έναν άνθρωπο που με αποδέχεται τόσο για τα ελαττώματα μου, όσο και για τις εξωτερικές μου ατέλειες, δείχνοντας μου πως δεν ντρέπεται για εμένα και πως με θέλει έτσι ακριβώς όπως είμαι. Δεν ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Δυναμώνει όμως με την πάροδο του χρόνου, με τα συναισθήματα να γίνονται όλο και πιο στέρεα και ουσιαστικά. Κατάφερα να συμφιλιωθώ εν μέρει με το παρελθόν μου, γιατί μου έμαθε να έχω άμυνες και να μην ανοίγομαι εύκολα, χωρίς να είναι απαραίτητα και καλό όλο αυτό. Ο καθένας μας πορεύεται και βρίσκει θετικά στοιχεία μέσα από τις επιλογές του.

Περνάει ο καιρός προσαρμόζομαι, βρήκα πολλές <<φίλες>>, βρήκα όμως και ανθρώπους που εκτιμώ, σέβομαι και θα θυμάμαι πάντα, γιατί πέρασα καλά μαζί τους, κούμπωσα, υπήρξε ουσιαστική σχέση και τους γνώρισα τόσο ξαφνικά, αλλά με τόσο όμορφο και γλυκό τρόπο.

Περνάμε και στο δύσκολο κομμάτι. Κομοτηνή: Μία πόλη τόσο άσχημη (χωρίς παρεξήγηση) που δεν κατάφερε ούτε να με αγκαλιάσει, αλλά ούτε και να την αγκαλιάσω. Αλλά ακόμα και μέσα από αυτή την αμοιβαία σχέση, θα μου λείψουν μερικά πράγματα όπως το παζάρι, η φθηνή αγορά, μερικά εστιατόρια και ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα περπατώντας. Ένα πράγμα όμως θα μου λείψει περισσότερο από όλα. Το σπίτι μου. Ο χώρος που έμεινα πρώτη φορά μόνη μου. Το παλάτι μου, γιατί έκανα τα πάντα όπως και όποτε τα ήθελα εγώ. Οι πρώτες ευθύνες, η πρώτη επαφή με τη βουβή μοναξιά. Η πρώτη φορά που ένιωσα βασίλισσα, γιατί δεν ακολουθούσα το πρόγραμμα όλης της οικογένειας, αλλά το δικό μου. Από αυτή την άποψη η επιστροφή θα μοιάζει δύσκολη, γιατί απαιτεί πάλι προσαρμογή…

Δύσκολη σχολή, απαιτητική και αρκετά δυσλειτουργική. Υπήρξαν αρκετές φορές που έφτασα στα όρια μου ένιωσα άχρηστη, αλλά έμαθα πολλά πράγματα όσον αφορά το θεωρητικό κομμάτι, γιατί στην πράξη ας μην γελιόμαστε τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει. Απλά μαθαίνεις πως λειτουργούν τα πλαίσια στην Ελλάδα και μαθαίνεις να επιβιώνεις. Είναι σαν να κολυμπάς σε ωκεανό. Διάβασμα, εργασίες, μαθήματα κριτήρια για να μπούμε στην κατεύθυνση της κοινωνικής εργασίας, εξεταστική, πρακτική και άγχος πολύ άγχος…

Στην πορεία κατάλαβα επίσης πόσο πολύ μου έλειπε το νησί μου, η Ρόδος μου. Την εκτίμησα όταν την έχασα, όταν δεν είχα συντροφιά μου τα άγρια κύματα της θάλασσας, τον ήχο της και τα φώτα που αντανακλά τα βράδια. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσα μαγικά τοπία έχει, μέχρι που την είδα από μακριά. Από άλλο μέρος και με άλλο μάτι. Αυτό της νοσταλγίας. Άρχισαν να μου λείπουν οι δικοί μου άνθρωποι, το ότι δεν είχα τις φυσικές παρουσίες που θα ήθελα κοντά μου. Τα γνώριμα σημεία και οι φίλοι μου. Μου έλειπε η ασφάλεια, η ζεστασιά, η θαλπωρή. Μου έλειπαν μυρωδιές, γεύσεις, πρόσωπα από εκείνα που όσα και να γνωρίσεις ξέρεις ότι παρόμοια δεν θα βρεις ποτέ και πουθενά. Εκεί κατάλαβα ότι άρχισα να θέλω να γυρίσω πίσω και ότι οι μέρες στην Κομοτηνή απλά με έκαναν να χάνω όλο και περισσότερο την υπομονή μου.

Αυτή τη στιγμή που σας γράφω είμαι στην τελευταία μέρα της πρακτικής μου άσκησης. Το επόμενο βήμα είναι το πακετάρισμα, κάποια γραφειοκρατικά και φύγαμε… Στο σημείο αυτό δεν ξέρω πως νιώθω, γιατί δεν μπορώ ακόμα να το πιστέψω. Ίσως επειδή περίμενα τόσο πολύ αυτή τη στιγμή που τώρα που έφτασε δεν ξέρω πώς να αντιδράσω. Το σίγουρο όμως είναι ένα. Ότι μέσα σε αυτά τα 4 χρόνια άλλαξα, ωρίμασα. Κατάλαβα τι θέλω και πως το θέλω. Έμαθα να διεκδικώ ακόμα περισσότερο. Ταυτόχρονα έγινα και πιο ευαίσθητη και ας μη μου φαίνεται τις περισσότερες φορές. Έμαθα να ελίσσομαι σε δύσκολες καταστάσεις, γιατί πέρασα δύσκολα, αλλά θέλησα να μην τα αναφέρω όλα, γιατί είναι λίγο πιο προσωπικά. Είμαι όμως τόσο ευγνώμων και τόσο ευτυχισμένη που οι γονείς μου μου έδωσαν την ευκαιρία και τα εφόδια να σπουδάσω, γιατί πραγματικά μόνο όσοι σπουδάζουν καταλαβαίνουν την σπουδαία αυτή αλλαγή και πόσο πολύ ανοίγουν οι ορίζοντες και εξελίσσεται κανείς σαν άνθρωπος.

Να κυνηγάτε τα όνειρα και τους στόχους σας ό,τι και να σας λένε όσο δύσκολο και αν είναι αυτό που έχετε στο μυαλό σας. Τίποτα δεν είναι εύκολο. Η ικανοποίηση όμως που παίρνετε στο τέλος είναι μοναδική, γιατί τα καταφέρατε με τον δικό σας κόπο και τη δική σας ψυχική δύναμη. Η φοιτητική ζωή για εμένα είναι μία περίοδος που θα θυμάμαι για πάντα, αλλά αν μου δινόταν η ευκαιρία δεν θα γυρνούσα πίσω σε αυτήν.

Είμαι εδώ μπροστά σας πιο δυνατή και πιο έτοιμη από ποτέ να αντιμετωπίσω διαφορετικές καταστάσεις και να θέσω καινούργιους στόχους. Γιατί αυτό είναι ζωή. Να μην επαναπαύεσαι, αλλά να εφοδιάσεις τον εαυτό σου για τα καινούργια, τα άγνωστα. Έχει και αυτό τη μαγεία του αν το καλοσκεφτούμε.

Η αυλαία λοιπόν έκλεισε…

(Προτεινόμενο τραγούδι): https://www.youtube.com/watch?v=I-CpxR3RvsY

ΤΙ ΜΑΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ

Γράφει η Κατερίνα Τσακτσίρα…

Ανήκουμε πλέον στην γενιά της προβολής, της εικόνας, του εύκολου. Παρατάμε πολύ εύκολα αυτό που ξεκινάμε, ενώ γινόμαστε όλο και πιο εγωιστές. Οι σχέσεις δεν κρατάνε και οι περισσότεροι απλά δεν ξέρουν τι θέλουν και ακόμα και να το βρουν θα το αφήσουν γιατί παραείναι καλό. Η μουσική που ακούμε δεν είναι η ίδια όπως παλιά, αλλά ούτε και γίνεται καλύτερη με το πέρασμα των χρόνων, ενώ τα πρότυπα που τρυπώνουν μέσα από κάθε είδους πομπό είναι όλο και χειρότερα και πολύς κόσμος επηρεάζεται χωρίς πολλές φορές καν να το καταλάβει. Τα παιδιά γίνονται όλο και πιο παθητικά, χάνουν πολύ γρήγορα την ανεμελιά και την αθωότητα τους και δεν ενδιαφέρονται ούτε στο ελάχιστο να μορφωθούν. Στον αντίποδα ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των γονέων απορροφημένοι από διαφόρων ειδών προβλήματα δεν ασχολούνται επί της ουσίας με τα παιδιά τους και τα αφήνουν εκτεθειμένα στη ζούγκλα που λέγεται internet. Τι μας συμβαίνει τέλος πάντων; Γιατί γινόμαστε έτσι;

Αν σκεφτείτε όλα όσα προανέφερα και παράλληλα παρατηρήσετε τους ανθρώπους γύρω σας, θα διαπιστώσετε πως δεν έχω και άδικο. Σαφώς και δεν ισχύει για όλους, αλλά για μία μεγάλη δυστυχώς μερίδα του πληθυσμού ισχύει. Δεν θέλουμε να παλεύουμε για τίποτα. Οι αυξημένοι ρυθμοί και ανάγκες της καθημερινότητας, μας ρουφάνε τόση πολύ ενέργεια που όση μας μένει την θέλουμε για τον εαυτό μας και μόνο. Ξέρετε πως είμαι της άποψης πως μπορεί όλα γύρω μας αλλάζουν και καλώς ή κακώς να είμαστε υποχρεωμένοι να προσαρμοστούμε με κάποια πράγματα, όμως το να αλλάζουμε ριζικά και να γινόμαστε τελείως ατομιστές και συμφεροντολόγοι απέχει κατά πολύ από τις βασικές μας αξίες. Είναι θλιβερό και το πόσο έχει συμβάλλει και η τεχνολογία μέσα σε όλο αυτό, την οποία αντί να την χρησιμοποιούμε μας χρησιμοποιεί. Πόσα πρότυπα τέλειας ζωής περνάνε από εκεί και πόση ματαιοδοξία για τον αποδέκτη να προσπαθεί να μιμηθεί τη ζωή και τους τρόπους κάποιου άλλου.

Απαιτούμε να μας βοηθάνε, αλλά εμείς δεν βοηθάμε, δεν θέλουμε να μας προδίδουν αλλά προδίδουμε και γενικότερα δεν θέλουμε να μας κάνουν κακό, αλλά κάνουμε με πολλούς και διάφορους τρόπους. Δίνουμε για να πάρουμε και όχι απαραίτητα επειδή το νιώθουμε. Θα πάμε στον εύκολο και στρωτό δρόμο και ας χάσουμε κάθε κομμάτι μας μέχρι να φτάσουμε στο τέρμα. Δεν θα διαβάσουμε βιβλία και δεν θα πληροφορηθούμε σε βάθος, αλλά θα “φάμε” αυτό που θα μας σερβίρουν και ας είναι και ληγμένο. Ντρεπόμαστε για τον εαυτό μας και τα χαρακτηριστικά του και όταν ξεκινάμε να αλλάζουμε στοιχεία της εξωτερικής μας εμφάνισης, θα βρίσκουμε πάντα κάτι που δεν θα μας αρέσει μέχρι που τελικά θα χαθεί η φυσικότητα και η μοναδικότητα μας σαν προσωπικότητες, προκειμένου να γίνουμε άλλη μία σελίδα στις πολλές φωτοτυπίες που κυκλοφορούν.

Απάντηση στο ερώτημα του τι μας συμβαίνει, είναι τελικά ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να ευχαριστηθεί με τίποτα και πάντα θα βρίσκει κάτι να τον ενοχλεί. Και σε αυτό οφείλονται οι γρήγοροι ρυθμοί εξέλιξης που δεν προλαβαίνει να επεξεργαστεί, με αποτέλεσμα να γίνεται άπληστος. Αυτό όμως όσον αφορά τα υλικά αγαθά. Συναισθηματικά από αυτά που βλέπω, πιστεύω πως λόγω της πίεσης που νιώθουν πως τους ασκείται και λόγω της ενέργειας που προανέφερα, θέλουν απλά να περνάνε καλά χωρίς όμως απαραίτητα να περνάνε και οι γύρω τους. Η ζωή θέλει ποικιλία αυξομειώσεων που την κάνουν ξεχωριστή και δεν μπορούμε να πλήξουμε. Η ζωή μας αλλάζει, αλλά όχι και εμείς. Εμείς οφείλουμε να εξελισσόμαστε προς το καλύτερο, για να αλλάξει όλη αυτή η κατάσταση. Ο άνθρωπος κινεί τα νήματα, για αυτό και είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του και την ποιότητα της ζωής του. Όταν όμως αυτό παρατηρούμε ότι γίνεται μαζικά σαν ένα τσουνάμι που παίρνει στο δρόμο του και αθώους, καλό είναι από μόνοι μας να δούμε τα λάθη μας και να οδηγηθούμε προς κάτι καλύτερο. Αν δεν εξελιχθούμε εμείς, τίποτα γύρω μας δεν μπορεί να αλλάξει.

Γιατί λοιπόν να εξελισσόμαστε προς το χειρότερο, εφόσον έχουμε δυνατότητα επιλογής και μπορούμε να τα καταφέρουμε;…

(Προτεινόμενο τραγούδι): https://youtu.be/U0fYOck5L0c

ΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ

Γράφει η Κατερίνα Τσακτσίρα…

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι κάνετε μέσα στην ημέρα που να το θέλετε πραγματικά και να μην το κάνετε από αγγαρεία ή υποχρέωση; Που να μην σας αδειάζει, αλλά να σας δίνει την αίσθηση της απόλυτης ευτυχίας και δημιουργικότητας; Ή ακόμα πιο σωστά μήπως τελικά γεμίσαμε με υπερβολικά πολλά “πρέπει” και λιγότερα “θέλω”;

Ερωτήματα που πολλοί από εμάς θέτουμε στον εαυτό μας ή επιχειρούμε να μοιραστούμε με το περιβάλλον γύρω μας. Και επειδή είναι και δικές μου σκέψεις που με ταλανίζουν, αποφάσισα να μοιραστώ για άλλη μία φορά τον εσωτερικό μου κόσμο μαζί σας.

Καταρχάς να σημειωθεί, πως κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται με τέτοιου είδους φιλοσοφία, αλλά την μαθαίνει και κατ’ επέκταση την υιοθετεί από το περιβάλλον γύρω του. Για να τα έχουμε καλά με όλους και να μην παρεξηγηθούμε με κανέναν, προσπαθούμε και πιεζόμαστε είτε π.χ. να ανταποδώσουμε το τραπέζι που μας κέρασαν και ας μην περάσαμε καλά ή ακόμα και να μην έχουμε την οικονομική δυνατότητα στο άμεσο διάστημα να το υλοποιήσουμε. Ή να πρέπει να καλέσουμε κάποιον σε μία σημαντική στιγμή της ζωής μας μόνο και μόνο επειδή μας κάλεσε εκείνος και δεν είναι σωστό. Εδώ μία παύση: Ποιος ορίζει το ποιο είναι το σωστό σε τέτοιου είδους περιπτώσεις και γιατί να νιώθουμε εμείς υπόχρεοι να πρέπει να κάνουμε κάτι το οποίο δεν μας εκφράζει και δεν το θέλουμε;

Με δύο τρανταχτά παραδείγματα (έχω και άλλα πολλά, αλλά θα αναλώσω πολύ χρόνο και έκταση και δεν χρειάζεται), γίνεται αντιληπτό πως για τα ανθρώπινα όντα μετράει περισσότερο ή γνώμη του περίγυρου, παρά η προσωπική του γνώμη και το τι θέλει να κάνει πραγματικά σε κάθε πτυχή της ζωής του. Καταλήγουμε να βαφτίζουμε τα πάντα “πρέπει” και υποχρεώσεις και να χάνουμε το νόημα της σημασίας που έχει η επιθυμία. Ελευθερωθείτε και λίγο, βγείτε από το καβούκι της ανασφάλειας που άλλοι σας έχουν μεταδώσει και απλά μην νοιάζεστε.

Και αν κάποιος παρεξηγηθεί δεν θα φταίτε εσείς. Θα φταίει η δική του αντίληψη που πολύ απλά πάει παράλληλα με τη δική σας…

(Προτεινόμενο τραγούδι): https://youtu.be/vx2u5uUu3DE

″ΜΗΝ ΕΓΚΛΩΒΙΖΕΣΑΙ ΣΕ ΟΤΙ ΣΕ ΠΟΝΑ″

Γράφει η Κατερίνα Τσακτσίρα…

Δεν είναι όλα εύκολα και ούτε ρόδινα. Η ζωή μας επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις, τις οποίες καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε με τον κατάλληλο τρόπο. Εμείς οι άνθρωποι όμως κάνουμε το λάθος να αισθανόμαστε ασφάλεια σε καταστάσεις που δεν είναι ευνοϊκές για εμάς απλά γιατί φοβόμαστε το άγνωστο. Είναι καλό όμως αυτό; Τι συνέπειες επιφέρει;

Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι τοξικοί άνθρωποι που δεν διώχνουμε από τη ζωή μας, είτε φίλοι, είτε γνωστοί, απλά γιατί φοβόμαστε τη μοναξιά ή την απόρριψη. Οι κακοποιητικές σχέσεις όπου συνήθως η γυναίκα δεν φεύγει, γιατί φοβάται ότι δεν θα τα βγάλει πέρα μόνη της, αλλά και επειδή κατά βάθος τον αγαπάει και θέλει την αλλαγή που δεν βλέπει. Απιστία και αρνητικές συμπεριφορές γενικότερα σε μία σχέση, τις οποίες συγχωρούμε, επειδή θέλουμε να δίνουμε ευκαιρίες σε κάποιον που εν τέλει τις εκμεταλλεύεται και άρα δεν τις αξίζει. Παρέες που μας ωθούν σε πράξεις που μπορεί να αποβούν μοιραίες ακόμα και για την ίδια μας τη ζωή και δεν φεύγουμε γιατί νιώθουμε ότι ανήκουμε κάπου που μας αποδέχονται για κάτι όμως που ΔΕΝ είμαστε. Αυτά και άλλα πολλά είναι παραδείγματα ζωής που συμβαίνουν σε μεγάλο ποσοστό και που οι άνθρωποι τα υπομένουν, απλά και μόνο για να έχουν κάποιον δίπλα τους. Δεν καταλαβαίνουν ότι έτσι φεύγουν στιγμές που θα μπορούσαν να τους χαρίσουν πολλά περισσότερα από δυστυχία και πίκρα και δεν καταλαβαίνουν ότι εκεί έξω υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που θα τους εκτιμήσουν και θα τους αποδεχτούν για αυτό που είναι και να τους φέρονται έτσι όπως τους αξίζει.

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι το παν για να νιώθουμε ολοκληρωμένοι σαν άνθρωποι γιατί μας βοηθάει ψυχικά. Αλληλεπιδρούμε, μαθαίνουμε, μοιραζόμαστε και βλέπουμε ακόμα και το πώς επιδρούν τα αρνητικά μας στοιχεία στους γύρω μας. Όταν όμως αυτά από κάποιο σημείο και μετά σταματήσουν να υπάρχουν και αντικατασταθούν από πίεση ή να είμαστε κάτι το οποίο δεν μας πρεσβεύει και να χάνουμε σταδιακά τα βασικά μας δικαιώματα, επειδή κατά βάθος μας βολεύει να έχουμε ανθρώπους γύρω μας, τότε το μόνο που καταφέρνουμε είναι να πληγωνόμαστε και να πληρώνουμε λάθη για τα οποία εμείς και μόνο φταίμε. Γιατί πολύ απλά είναι δική μας απόφαση αν θα πούμε ″ναι ή όχι″ ″θέλω ή δεν θέλω″ κλπ. Στο χέρι μας είναι να βρούμε το κουράγιο να απομακρύνουμε ότι μας πονά, μας προβληματίζει και δεν μας προσδίδει χαμόγελο και ευτυχία.

Ας μείνουμε και ένα διάστημα μόνοι. Η μοναξιά δεν είναι τόσο άσχημη όσο ακούγεται (Βλ. σχετικό άρθρο: ″Η μοναξιά είναι συμφιλίωση και όχι κακομοιριά″), αλλά είναι μία ευκαιρία να αναθεωρήσεις και να δεις τι πραγματικά θέλεις και αισθάνεσαι και να προχωρήσεις ανάλογα τη ζωή σου. Κανένα αίσθημα ασφάλειας δεν πρέπει να είναι συνυφασμένο με την προσκόλληση σε κάτι το οποίο βλέπουμε και εμείς οι ίδιοι ότι δεν έχει μέλλον. Μέλλον πρέπει να έχει κάτι το οποίο όσο περνάει ο καιρός αποκτά γερά θεμέλια και είναι έτοιμο για αλλαγή ή βελτίωση όποτε και όπου χρειάζεται. Ευτυχισμένος άνθρωπος δεν είναι αυτός που δεσμεύεται με κάτι πικρό και μέτριο σε όλη του τη ζωή, αλλά εκείνος που είτε βρίσκει κουράγιο να απελευθερωθεί από την όλη κατάσταση, είτε εκείνος που ξέρει τι θέλει, το αποκτά και το εξελίσσει…

(Προτεινόμενο τραγούδι): https://youtu.be/Dbb7xeZGR-U

ΠΩΣ ΕΠΙΔΡΑ Η ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

Γράφει η Κατερίνα Τσακτσίρα…

Γυμναστική μπορεί να κάνει κανείς με πολλούς τρόπους , διάφορα είδη σε διάφορα μέρη. Μπορεί οι ασκήσεις να είναι δυναμικές μπορεί και όχι. Η γυμναστική όμως είναι μία κατηγορία από μόνη της, γιατί μπορεί να βοηθήσει τον κάθε άνθρωπο ανάλογα με τις ανάγκες και τους στόχους που έχει και φυσικά να εκτοξεύσει την ψυχολογία και τη διάθεση του στα ύψη.

Από προσωπική εμπειρία, είναι σημαντικό η γυμναστική να γίνεται σε ένα περιβάλλον όπου το άτομο να νιώθει άνετα και να μπορεί να αποδώσει, γιατί αν ο χώρος δεν είναι φιλικός, τότε και τα αποτελέσματα θα είναι αποκαρδιωτικά. Επίσης, είναι σημαντικό να μην νιώθεις ότι σε κρίνει κανένας για αυτό που είσαι, πόσο μάλλον οι γυμναστές, γιατί τότε ίσως σου κοπεί και το κίνητρο για να συνεχίσεις. Και επειδή το βίωσα σας λέω να βάλετε παρωπίδες και να μην ακούτε κανέναν, που στόχο έχει απλά να σας μειώσει και όχι να σας εμψυχώσει και να σας δείξει ποια σημεία πρέπει να βελτιώσετε.

Η γυμναστική είναι και μία μορφή ψυχοθεραπείας, γιατί ξεκινάς το πρόγραμμα σου, εκτονώνεσαι, αδειάζεις και νιώθεις πολύ καλύτερα από ότι πριν. Σαν να σου έφυγε ένα βάρος. Ο καλύτερος συνδυασμός είναι βέβαια να έχεις καλές σχέσεις με έναν γυμναστή (για όσες και όσους πηγαίνουν γυμναστήριο όπως εγώ), ώστε να μπορείς σε μία δύσκολη σου φάση να πεις το πρόβλημα σου και να μπορείς να αποδώσεις πολύ καλύτερα από ότι αν το κρατούσες μέσα σου. Και πιστέψτε με ότι θα νιώσετε αμέσως τη διαφορά.

Σημαντικός παράγοντας για να αποδώσετε όπως πρέπει, είναι να γνωρίζετε τα όρια του σώματος σας και να μην προσπαθείτε με υπερβολές να μοιάσετε σε κάποιον άλλον για να φτάσετε μία φαινομενική τελειότητα που μπορεί να μην σας ταιριάζει. Κάθε άνθρωπος και κάθε σώμα είναι διαφορετικό και χρίζει ιδιαίτερης αντιμετώπισης. Αποδεχτείτε το και φροντίστε το όπως του αξίζει. Εγώ για παράδειγμα έχω καμπύλες και κυτταρίτιδα. Στην αρχή με ενοχλούσε. Το αποδέχτηκα όμως και ξέρω τα όρια μου και τις ανάγκες μου και είμαι σε ένα στάδιο που νιώθω πολύ καλύτερα από ότι πριν.

Κάντε την γυμναστική που σας εκφράζει και σας απελευθερώνει. Μπορεί να είναι pilates, TRX, kick boxing, κολύμβηση ή ακόμα και ασκήσεις στο γυμναστήριο. Κάνοντας αυτό που επιθυμείτε, έχετε και όρεξη να το επαναλαμβάνετε χωρίς να το βλέπετε σαν κούραση ή μία καταναγκαστική εργασία.

Υγεία: Ο σημαντικότερος παράγοντας για τον οποίο αξίζει να μπει η γυμναστική στη ζωή μας. Μπορεί να αφορά απώλεια κιλών, ενδυνάμωση στη μέση λόγω κάποιου προβλήματος ή ακόμα καλύτερα πρόληψη για μία όσο γίνεται ισορροπημένη ζωή. Βελτιώνονται οι αντοχές μας και έχουμε περισσότερη όρεξη και διάθεση για περαιτέρω δραστηριότητες.

Η ″κακιά″ συμβουλή αυτού του άρθρου: Φάτε και τα junk foods σας και μην περιορίζετε τον εαυτό σας. Αφιερώστε μία φορά την εβδομάδα να φάτε αυτό που εσείς θέλετε με ένα όριο φυσικά. Το ότι γυμνάζεστε δεν σημαίνει ότι πρέπει όλη σας η ζωή να είναι περιτριγυρισμένη από υγιεινά φαγητά και να μην κάνετε ποτέ αποκλείσεις. Τα χρειαζόμαστε όλα σε λογικά πλαίσια, για να είμαστε υγιείς, αλλά και καλά ψυχικά.

Συμπερασματικά λοιπόν, βλέπουμε πως το παν για να είμαστε καλά είναι η ψυχολογία μας και αυτό το πετυχαίνουμε και με τη γυμναστική, η οποία φυσικά έχει και σωματικά οφέλη. Πάνω από όλα ας μην ξεχνάμε ότι είμαστε άνθρωποι με ελαττώματα και αδυναμίες και πρέπει εμείς οι ίδιοι να γίνουμε φορείς αλλαγής για το δικό μας καλό. Σίγουρα η γυμναστική βοηθάει και σας προτρέπω να ξεκινήσετε, για να δείτε και να νιώσετε και εσείς τη διαφορά. Σας εγγυώμαι ότι δεν θα το μετανιώσετε!!!

(Προτεινόμενο video για να δείτε τη σημασία της ισορροπίας και πόσο εύκολο είναι από τις καταχρήσεις να οδηγηθούμε στην υπερβολή): https://youtu.be/qmPNdXHjLF0

″ΟΙ ΜΙΚΡΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΦΕΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ″

Γράφει η Κατερίνα Τσακτσίρα…

Όλοι οι άνθρωποι έχουμε όνειρα, στόχους, φιλοδοξίες. Όλα σε μεγάλο βαθμό, πολύ γενικά και αόριστα. Τι κάνουμε όμως επί της ουσίας για να τα πετύχουμε αυτά; Μήπως χανόμαστε στη διαδρομή, χάνοντας εν τέλει την ουσία;

Λέμε πολλές φορές ότι θέλουμε να έχουμε υγεία και ευτυχία. Τι κάνουμε όμως συγκεκριμένα για να το πετύχουμε αυτό; Τι θεωρούμε ότι θα μας φέρει υγεία και ευτυχία και κατά πόσο το προσδοκούμε; Λέμε ότι θέλουμε να βρούμε δουλειά, να χάσουμε βάρος, να ξοδεύουμε πολλά λεφτά κ.α. Γενικοί στόχοι και γενικές προσδοκίες.

Γιατί όλα αυτά που έχουμε στο μυαλό μας να μην τα σπάσουμε σε μικρότερες ομάδες και ανάλογα με την περίοδο στην οποία βρισκόμαστε; Τότε είναι που πραγματικά καταφέρνουμε πολλά και πιο ουσιαστικά τις επιθυμίες μας. Πρέπει στον αγώνα που λέγεται ζωή να τσαλακωθούμε και σε πολλά βασικά πράγματα που είναι πρωτίστως για το δικό μας καλό να βάζουμε μικρούς στόχους. Έτσι φτάνουμε και ολοκληρώνουμε τον κύκλο, ο οποίος μας οδηγεί στον πυρήνα που είναι ο γενικός στόχος. Έτσι, μένουμε προσηλωμένοι ξέρουμε τι θέλουμε και με μικρά βήματα, οδηγούμαστε στην επιτυχία. Είναι σαν τα μωρά που δεν γεννιούνται κατευθείαν με σκοπό να περπατήσουν, αλλά περνάνε από διάφορες φάσεις μέχρι να το κατορθώσουν.

Το βασικό μας όπλο πρέπει να είναι η υπομονή, γιατί ακόμα και στους μικρούς στόχους θα συναντήσουμε σκαμπανεβάσματα και πρέπει να φανούμε δυνατοί. Οι μεγάλοι στόχοι υποδηλώνουν ασάφεια και ότι μάλλον αυτό που σκεφτόμαστε να υλοποιήσουμε δεν το θέλουμε και τόσο πολύ. Η γενικότητα ενέχει και μία δόση αοριστίας θα λέγαμε αλλιώς. Γι’ αυτό και κανείς δεν νιώθει ότι καταφέρνει κάτι, γιατί ο στόχος είναι γενικός, αόριστος και μέχρι να επιτευχθεί δεν καρπώνεσαι κανένα όφελος και ακόμα και κάτι να έχεις πετύχει αν δεν ορίσεις το συγκεκριμένο και αν δεν πεις ″το πέτυχα″, πάλι θα απογοητευτείς και θα νιώσεις σαν να είσαι έρμαιο των αποφάσεων σου.

Φέρε εσύ στη ζωή σου την ευτυχία με μικρά και απλά βήματα –στόχους. Πετυχαίνουμε κάτι όταν το χωρίζουμε σε στάδια και ορίζουμε εμείς τιχρειάζεται για να φτάσουμε στον τελικό προορισμό. Μόνο τότε η διαδρομή θα έχειπραγματικά αξία.

(Προτεινόμενο τραγούδι): https://youtu.be/1G4isv_Fylg

ΟΤΑΝ ΑΛΛΑΖΕΙΣ ΕΧΕΙΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ

Γράφει η Κατερίνα Τσακτσίρα…

 

Τίποτα δεν μένει αμετάβλητο, πόσο μάλλον εμείς οι ίδιοι που μεσολαβεί η ανθρώπινη ανάπτυξη, η εξέλιξη, η δημιουργία… Μεγαλώνουμε και κάθε τι γύρω μας φαντάζει διαφορετικό ή βρίσκουμε λύσεις σε ζητήματα που σε μικρότερη ηλικία μας φαίνονταν γρίφοι. Η αλλαγή επιφέρει πάντα θετικά αποτελέσματα ή όχι; Για να το δούμε μαζί αυτό…

Αρχικά, όλα ξεκινούν από τη στιγμή που αποφασίζουμε να γίνουμε λίγο ″εγωιστές″ και να κοιτάξουμε περισσότερο τα θέλω, τις ανάγκες μας και το τι πραγματικά αποζητάμε για να είμαστε ευτυχισμένοι. Μέχρι να γίνει όμως αυτό όλοι έχουμε κάποιους κύκλους στη ζωή μας, οι οποίοι ονομάζονται ανθρώπινες σχέσεις. Αυτές λοιπόν οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι πάντα ανθεκτικές στο χρόνο και στις όποιες μεταβολές επιφέρει. Θέλουν μόνο τις στιγμές, να περνάνε καλά και η διάθεση σου και ο χρόνος σου να εξαρτάται και από το τι θα κάνεις μαζί τους (πάντα με ελάχιστες εξαιρέσεις φυσικά). Κάποιοι μάλιστα ″απαιτούν″ να είσαι καλά, επειδή πολύ απλά είναι εκείνοι.

Στον αντίποδα, μπορεί τίποτα από όλα αυτά να μην ισχύει, απλά εσύ επειδή άλλαξες κάποια δεδομένα μέσα σου να μην θέλεις πλέον να συναναστρέφεσαι με τον κύκλο που κάποτε μοιράστηκες πολλά. Δεν υπάρχει ουσιαστικός λόγος. Υπάρχει όμως η επιθυμία να βρεις τι ταιριάζει πλέον σε εσένα και τις ανάγκες σου.

Στην πρώτη περίπτωση, η απώλεια είναι αρνητική γιατί καταλαβαίνεις ότι τόσο καιρό είχες ανθρώπους που να νοιάζονται σε τυπικό βαθμό θα έλεγα, καθώς δίνουν βαρύτητα στις ανάγκες τους και απλά χάνεστε μεταξύ σας, γιατί υπάρχουν κενά και από τις δύο πλευρές. Στη δεύτερη περίπτωση, είναι θετική, γιατί θέλεις να κάνεις μία καινούργια αρχή λόγω του ότι μεγαλώνεις και οι συνθήκες και οι άνθρωποι γύρω σου αλλάζουν.

Έννοια πολύπλοκη λοιπόν η απώλεια. Από τη μία σε πικραίνει και από την άλλη σε ανακουφίζει, καθώς κάτι χάνεις και κάτι κερδίζεις. Μπορεί στην αρχή να μην το καταλάβεις, αλλά το πλήρωμα του χρόνου θα σου δείξει τα σημάδια. Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός και εσύ μέσα από αυτόν ο καλύτερος κριτής. Μεγαλώνεις και έχεις απώλειες. Συμφωνώ. Έχεις όμως νέα δεδομένα με τα οποία πορεύεσαι και συνεχίζεις…

(Προτεινόμενο τραγούδι):

ΕΠΙΡΡΙΨΗ ΕΥΘΥΝΩΝ

Γράφει η Κατερίνα Τσακτσίρα…

 

Η εποχή του σήμερα. Η εποχή που ο καθένας από εμάς, προκειμένου να εξασφαλίσει την άνεση και τη βολή του (ας το πούμε έτσι), πατάει τον διπλανό του με κάθε τρόπο και μέσον. Και ένας από αυτούς τους τρόπους είναι και η επίρριψη ευθυνών όπως λέει και ο τίτλος μας…

Μέθοδος αρκετά αφοπλιστική και πανεύκολη, αν σκεφτεί κανείς ότι δεν απαιτεί ιδιαίτερη μαεστρία να μεταφέρεις σε κάποιον τα δικά σου λάθη. Το αποτέλεσμα; Μα φυσικά μαγικό. Ο ένας πανευτυχής που έφυγε το βάρος και η όποια ανησυχία από πάνω του και ο άλλος πνιγμένος σε μία κατάσταση που δεν του αναλογεί και δεν ευθύνεται ούτε στο ελάχιστο για αυτή.

Η παγίδα όμως στο μεγαλύτερο ποσοστό της, είναι ότι το θύμα θα πρέπει να βρει την άκρη του νήματος και ενώ μπορεί να ξέρει την πραγματικότητα, να μην αποκαλύπτει την αλήθεια για να βγει αλώβητος. Συνήθως αυτό γίνεται από φόβο ότι δεν θα βρει την ανάλογη υποστήριξη. Γιατί ξέρετε, θέλει μεγάλη δόση διπλωματίας, για να καταφέρεις να φέρεις κάποιον σε αυτή τη θέση.

Έλα όμως που σε όλες τις καταστάσεις υπάρχει και η αχίλλειος πτέρνα. Το αδύναμο σημείο που κάνει τις μάσκες να πέφτουν και το καλό τέλος να κλείνει την αυλαία. Μην φοβάστε να υψωθείτε και να είστε πάνω από όλα άνθρωποι. Το ότι κάποιοι δεν μας σέβονται και δεν μας εκτιμούν για να θέλουν να μας προκαλέσουν κακό, δεν σημαίνει ότι πρέπει να οπλιστούμε με εκδίκηση και μίσος. Γιατί η ζωή ξέρετε επιστρέφει συμπεριφορές και όλοι βρίσκουν τις συνέπειες των πράξεων τους κάποια στιγμή.

Να κοιτάξετε να καλλιεργείστε εσείς σαν άνθρωποι και να διεκδικείτε αυτά που σας αξίζουν. Η επίρριψη ευθυνών είναι για τους δειλούς και για αυτούς που δεν μπορούν να διαχειριστούν τις δυσκολίες. Κάντε εσείς τη διαφορά, πρώτα για εσάς και μετά για τους άλλους. Και αν είχατε παράπλευρες απώλειες στο τέλος. Μη σας νοιάζει. Ήταν απλά ένα ξεκαθάρισμα που ήταν γραφτό να γίνει για το καλό σας!

(Προτεινόμενο τραγούδι):