Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΧΕΣΗ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟ MATTE LIP GLOSS

Γράφει η Κατερίνα Τσακτσίρα…

 

Ένα θέμα πολύ της μόδας τα τελευταία χρόνια που δεν μπορώ να καταλάβω ούτε την προέλευση, ούτε το σκεπτικό που γίνεται. Παρόλα αυτά, είμαι εδώ για να το αναλύσω, να πω τη γνώμη μου και να δώσω κάποιες συμβουλές που ίσως βοηθήσουν κάποιους από εσάς. Για πάμε λοιπόν…

Αρχικά, η ελεύθερη σχέση (κατ΄εμέ πάντα), είναι σαν κάτι ανύπαρκτο, καθώς δεν νοείται να είσαι θεωρητικά με ένα άτομο και πρακτικά με άλλα εκατό που λέει ο λόγος. Έτσι αυτόματα και δεν είσαι πιστός, αλλά και ποιο το νόημα να το βαφτίζεις ″σχέση″, ενώ στην ουσία ο καθένας κάνει το κομμάτι του που λέμε. Ή είσαι με κάποιον ή δεν είσαι. Είναι τόσο απλά τα πράγματα.

Το θέμα δεν είναι όμως μόνο αυτό. Με αυτή τη κατάσταση πληγώνετε και ανθρώπους που ενδιαφέρονται πραγματικά για εσάς και να σας προσφέρουν αυτά που ενδεχομένως αξίζετε (π.χ. ″με απέρριψε, λέγοντας μου κάνω κάτι με κάποιον, αλλά δεν είμαι σε σχέση″), αλλά και τον ίδιο σας τον εαυτό στην πορεία, καθώς θα δείτε μακροχρόνια ότι μέσα από αυτό φθείρεστε και δεν προχωράτε μπροστά. Άλλωστε, η ζωή δεν είναι μόνο για να περνάμε καλά και να είμαστε ξέγνοιαστοι, αλλά μέσα από την ευτυχία να επενδύουμε κιόλας…

Συμπερασματικά λοιπόν, όπως θα καταλάβατε και από τον τίτλο, η ελεύθερη σχέση δεν υπάρχει όπως και δεν υπάρχει matte lip gloss, διότι ή θα είναι matte ή θα είναι υγρό και θα γυαλίζει. Και τα δύο σε ένα προϊόν δεν υφίσταται, όπως και δεν υφίσταται σχέση, χωρίς επί της ουσίας να υπάρχει η ″ομπρέλα″ που την περιβάλει. Κάντε ότι σας αρέσει και με τους κατάλληλους ανθρώπους. Απλά να θυμάστε ότι μία τέτοια κατάσταση σαν την ελεύθερη σχέση κατά βάθος, δηλώνει ανασφάλεια και ανάγκη να έχεις ένα ″αποκούμπι″, όταν βαριέσαι ή δεν έχεις τι να κάνεις (όσο άσχημο και αν ακούγεται).

Πάρτε λοιπόν τις αποφάσεις σας και ζήστε ελεύθεροι και όχι σε ″σχέση″. Εμείς οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη από σιγουριά και σταθερότητα και όχι από μία μόνιμη αβεβαιότητα. Περνάει κανείς καλά και μόνος του, χωρίς απαραίτητα να είναι σε μία κατάσταση που επί της ουσίας δεν πρεσβεύει.

Ουτοπία λοιπόν θα την χαρακτήριζα. Σαν ένα όνειρο που δεν γίνεται ποτέ πραγματικότητα, σαν ένας στόχος που είναι αδύνατον να υλοποιηθεί…

(Προτεινόμενο τραγούδι):

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΓΜΕΣ

Γράφει η Κατερίνα Τσακτσίρα…

 

Το σημερινό άρθρο πραγματεύεται την απληστία του ανθρώπου με συνέπεια να μην χαίρεται την κάθε μικρή στιγμιαία απόλαυση της ζωής.

Ζει με σκοπό να πλουτίσει και όχι να απολαύσει αυτά που ο μισθός του, του αποφέρει (πολλά ή λίγα). Ζει για να καταστρέφει αυτά που η γη του δίνει για να ζει αρμονικά και να προστατεύεται. Ζει για να είναι κακός και να εκδικείται ακόμα και κοντινά του πρόσωπα. Το κορυφαίο όμως της εποχής μας είναι ότι τέτοιοι άνθρωποι νομίζουν ότι ζουν, γιατί στην πραγματικότητα είναι απορροφημένοι από τη ροή της καθημερινότητας. Απορροφημένοι από τα αρνητικά της ημέρας με τα οποία πορεύονται και είναι μονίμως στην γκρίνια και την μουρμούρα, μεταφέροντας έτσι ένα κύμα αρνητικής ενέργειας και στους γύρω τους.

Εδικά τώρα με την οικονομική κατάσταση που επικρατεί, οι περισσότεροι ″βρίσκουν πάτημα″ για τη συμπεριφορά ή τη γενικότερη ψυχολογική τους κατάσταση, επειδή είναι κάτι που το βιώνουν όλοι.

Προσέξτε όμως πιο είναι το κλειδί της υπόθεσης. Όλοι βιώνουμε παρόμοιες καταστάσεις. Το θέμα είναι όμως πως τις διαχειριζόμαστε και τι μαθαίνουμε μέσα από αυτές. Γιατί είναι πολύ σημαντικός παράγοντας να βλέπουμε σε όλες τις καταστάσεις έστω και το ένα θετικό που θα υπάρχει. Και πιστέψτε με δεν είναι μόνο ένα: ΖΟΥΜΕ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΓΙΕΙΣ, ΕΧΟΥΜΕ ΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΣΤΕΓΗ ΚΑΙ ΦΑΓΗΤΟ σχεδόν όποτε το θελήσουμε.

Οπότε αγαπητοί μου αναγνώστες ΖHΣΤΕ το κάθε λεπτό, την κάθε στιγμή και την μαγεία που κρύβει η κάθε μέρα ξεχωριστά. Μην αναλώνεστε και φροντίστε να βρίσκετε λύσεις, αντί να αναπαράγετε το ήδη υπάρχον πρόβλημα. Βρείτε χρόνο για εσάς και τα αγαπημένα σας πρόσωπα. Όλα θέλουν τρόπο και πρόγραμμα. Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο αν δεν του δώσουμε εμείς τον ορισμό αυτό…

(Προτεινόμενο τραγούδι):

″ΔΙΑΤΤΟΝΤΑΣ ΑΣΤΕΡΑΣ″

Γράφει η Κατερίνα Τσακτσίρα…

 

Οι λέξεις πέφτουν στο μυαλό μου σαν βροχή που δεν θέλει να καταλαγιάσει, να κοπάσει. Τόσα πολλά να πω, τόσα πολλά να εκφράσω, να εκτονωθώ, να σπάσω.

Και όμως όχι, μένω εκεί τάχα μου δυνατή να το παλεύω. Να πιστεύω ότι αλλάζει κανείς όταν του συμβαίνουν θετικά πράγματα και παίρνει τα πάνω του. Να πιστεύω ότι για όλα υπάρχει ουράνιο τόξο.

Όμως όχι μάταια. Μόνο σκοτάδι. Μόνο ένα μεγάλο γκρι σύννεφο με σκεπάζει. Και εγώ του παραδίνομαι, γιατί αν εκφραστώ, οι λέξεις σαν μαχαίρια θα με οπλίσουν και θα σκοτώσω τον αποδέκτη. Θα τον πληγώσω με αλήθειες που πονάνε, με συναισθήματα που κρατούσα κρυμμένα για να μην στεναχωριέται κανείς.

Μαντέψτε όμως. Ήρθε η ώρα εκείνη που η μάχη ξεκινά, που ο πόλεμος θα έχει συνέπειες, παράπλευρες απώλειες και ανεπανόρθωτες καταστροφές. Την ώρα που οι μάσκες θα πέσουν, η ειλικρίνεια θα φωτίσει την ατμόσφαιρα, τον χώρο.

Και σαν διάττοντας αστέρας που εκπλήρωσε τη λάμψη και το σκοπό του, θα φύγω μακριά. Μία νέα αρχή, μία νέα ευκαιρία.

Κράτα γερά καρδιά μου και μυαλό μου μείνε στα λογικά σου. Η αυλαία έκλεισε και το ταξίδι ξεκινάει…

(Προτεινόμενο τραγούδι):

Η ΟΔΗΓΗΣΗ ΕΙΝΑΙ (ΚΑΙ) ΘΕΜΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Γράφει η Κατερίνα Τσακτσίρα…

 

Χειμώνα καλοκαίρι η ίδια ιστορία. Δυστυχήματα, ατυχήματα και παραβάσεις του ΚΟΚ δίνουν και παίρνουν. Και όλα αυτά γιατί; Κάνουμε κάτι εμείς λάθος, φταίει ο πίσω ή ο μπροστά μας ή μήπως ο πεζός;

Θα μου πει κανείς γιατί συνδέεις την παιδεία με την οδήγηση; Γιατί πολύ απλά ο τρόπος που οδηγούμε και συμπεριφερόμαστε στον δρόμο, αντανακλά αυτόματα δικά μας στοιχεία. Πιο αναλυτικά, θέμα παιδείας είναι να σταματήσεις στη διάβαση για να περάσουν οι πεζοί, πόσο μάλλον όταν βλέπεις κάποιον ηλικιωμένο ή κάποιον που να είναι φορτωμένος με οτιδήποτε. Θα περάσουν και θα σου πουν ευχαριστώ παρόλο που βάση ΚΟΚ εσύ είσαι υποχρεωμένος να σταματήσεις ανεξαιρέτως της ένδειξης του φωτεινού σηματοδότη. Θέμα παιδείας είναι να τηρείς τα φανάρια και να μην πετάγεσαι στον δρόμο, ενώ έχεις κόκκινο, γιατί ποτέ δεν ξέρεις αν θα βάλεις τη δική σου ζωή σε κίνδυνο ή κάποιου άλλου, όπως συμβαίνει με την κατανάλωση αλκοόλ σε συνδυασμό με την οδήγηση. Ειδικά στην τελευταία περίπτωση μην λέτε ποτέ μπορώ είμαι καλά, καθώς δεν είναι θέμα διάθεσης, αλλά αντανακλαστικών και το πώς αυτό επηρεάζει τον εγκέφαλο μας και τις λειτουργίες του χωρίς να το καταλαβαίνουμε…

Συνεχίζοντας, θέμα παιδείας είναι επίσης να μην παρκάρετε σε εισόδους σπιτιών, σε ράμπες που είναι για ΑΜΕΑ, καθώς οι άνθρωποι μόνο από εκεί μπορούν να έχουν πρόσβαση ή ακόμα και πάνω στα πεζοδρόμια, τα οποία ο δήμος είχε την ευγενή καλοσύνη να φτιάξει για τους πεζούς και γενικότερα σε σημεία που να εμποδίζετε την πρόσβαση στα άτομα που την χρειάζονται. Αντίθετα σας έχω την λύση. Παρκάρετε σε ένα σημείο που να επιτρέπεται και πάρτε τα ποδαράκια σας, τα οποία δόξα το Θεό έχετε και περπατήστε μέχρι τον προορισμό σας. Αφήστε στην άκρη αυτή τη νοοτροπία του πρέπει να παρκάρω απέξω από τη δουλειά μου, επειδή με βολεύει. Αν απαγορεύεται όμως γιατί να το κάνετε;

Σημαντικό ζήτημα είναι η οδήγηση χωρίς δίπλωμα κυρίως από ανήλικους. Εσείς οι γονείς τόσο μυαλό έχετε να αφήνετε έναν ανήλικο να οδηγεί χωρίς να γνωρίζει, με την πολύ έξυπνη δικαιολογία ότι του μάθατε τα βασικά και άρα είναι εντάξει; Αν πραγματικά σας ενδιαφέρει το παιδί σας φροντίστε να πάρει δίπλωμα και να προστατεύεται ανάλογα (ζώνη ή κράνος). Οι ανήλικοι όταν τους δοθεί τέτοια ελευθερία, δοκιμάζουν τα όρια τους και μπλέκονται σε ένα σωρό καταστάσεις, για να αποδείξουν ότι είναι άτρωτοι. Πόσοι πεζοί όμως χάθηκαν και πόσα τροχαία έγιναν με ανήλικους που έκαναν κόντρες ή ήταν υπό την επήρεια μέθης; Πολλά…

Κλείνοντας λοιπόν, στόχος μου είναι να σας ευαισθητοποιήσω και να μάθετε να είστε συνειδητοποιημένοι. Δεν λέω ότι όλοι είμαστε τέλειοι και αλάνθαστοι, αλλά είναι σημαντικό να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας και να μην τα επαναλαμβάνουμε. Η παιδεία εμπεριέχει αξίες όπως σεβασμό, αλληλεγγύη κλπ, τις οποίες τα παιδιά είναι καλό να παίρνουν από το σπίτι και οι γονείς από την πλευρά τους να μαθαίνουν και να εκσυγχρονίζονται, προκειμένου να δώσουν στα παιδιά τους τις σωστές βάσεις. Σκεφτείτε λίγο πριν ενεργήσετε, ζυγίστε πριν πράξετε και γενικώς καταλάβετε μερικοί ότι δεν είστε μόνοι σας σε αυτόν τον κόσμο για να ενεργείτε όπως θέλετε. Η κοινωνία αλλάζει μόνο αν πάρουμε απόφαση να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι…

(Προτεινόμενο video):

ΕΧΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ

Γράφει η Κατερίνα Τσακτσίρα…

 

Ότι πράξεις θα εισπράξεις λένε πολλοί και πιστέψτε με ισχύει σε όλο του το εύρος, πολύ απλά γιατί το πώς μας αντιμετωπίζουν οι άλλοι, εξαρτάται από τη δική μας συμπεριφορά και το αντίστροφο. Δίνεις αγάπη θα πάρεις αγάπη, δίνεις αχαριστία θα πάρεις μίσος απέχθεια και ξενέρα.

Έτσι πάνε αυτά καλώς ή κακώς και όσο κακό και αν φανεί αυτό, να ξέρετε ότι η πολύ ταπεινότητα βλάπτει, για τον λόγο ότι όσο πιο πολλά πράγματα καταπίνουμε και υπομένουμε, τόσο πιο πολύ μεταβάλλεται η βοήθεια που καλοπροαίρετα προσφέρουμε σε εκμετάλλευση. Α και μεταξύ μας, μην περιμένετε να ακούσετε κανένα ευχαριστώ για αυτά που κάνετε ή μία συγγνώμη αν σας πληγώσουν, γιατί είναι σπάνιο αγαθό στις μέρες μας…

Πάντα όμως υπάρχει η αντίστροφη μέτρηση. Πάντα υπάρχει το κάρμα που θα επιστρέψει συμπεριφορές και θα φέρει τα πάνω κάτω. Οι ρόλοι θα αλλάξουν, η δικαίωση θα έρθει και τότε θα νιώσεις ένα κύμα ικανοποίησης για το πώς είναι να έρχεται στη θέση σου αυτός που κάποτε σε πλήγωνε, σε μείωνε και ήταν θεωρητικά ένα βήμα πιο πάνω από εσένα ή ακόμα και επειδή οι καταστάσεις δεν ήταν ευνοϊκές απέναντι σου. Και λέω θεωρητικά, επειδή όλα αλλάζουν και τίποτα δεν μένει το ίδιο ακόμα και εμείς οι ίδιοι με τα χρόνια δεν είμαστε ίδιοι. Μόνο όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου κάποιοι θα αναθεωρήσουν για τα λάθη τους και θα πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους.

Οπότε μην το βλέπετε μόνο αρνητικά. Κάθε άλλο. Δείτε το σαν ευκαιρία να γίνετε καλύτεροι, να μάθετε και να κρίνετε καλύτερα ανθρώπους και καταστάσεις. Αξιοποιήστε τη γλώσσα σαν εργαλείο για να διεκδικείτε αυτά που σας ανήκουν. Ας ξεφύγετε και καμία φορά γιατί είμαστε άνθρωποι και σε όλους συμβαίνει, αλλά ποτέ με σκοπό να πληγώσετε ανεπανόρθωτα κάποιον. Γιατί τα λόγια και οι πράξεις γυρνάνε και καμιά φορά (και) με άσχημο τρόπο. Βρείτε το θάρρος να ζητήσετε ειλικρινά συγγνώμη, παραδεχτείτε τα λάθη σας, δείξτε συναισθήματα όχι μόνο στα λόγια, αλλά με πράξεις. Αλλάξτε το γκρι σύννεφο που σας περιβάλλει πρώτα για να είστε καλά εσείς και μετά για τους άλλους. Να θυμάστε ότι η καλλιέργεια του μέσα μας είναι αυτή που μας καθιστά μοναδικούς και σημαντικούς για κάποιους ανθρώπους. Σίγουρα δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα και όλους, αλλά σίγουρα μέσα από τις εναλλαγές και τα γυρίσματα της ζωής, καταλαβαίνουμε τι έχει πραγματικά σημασία και προχωράμε…

(Προτεινόμενο τραγούδι):

ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΣΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΑΓΝΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ;

Γράφει η Κατερίνα Τσακτσίρα…

 

Παίρνοντας υπόψη τα σημερινά δεδομένα να πω ότι για εμένα αγάπη και έρωτας είναι έννοιες που καθορίζουν το είναι μας και είναι αναπόσπαστα κομμάτια της ύπαρξης και της αλληλεπίδρασης μας με τους άλλους ανθρώπους. Δυστυχώς όμως με την πάροδο του χρόνου οι έννοιες αυτές, είτε εκφυλίζονται, δηλαδή χάνουν το νόημα τους και είναι μετρημένες σε λίγους, είτε από την πολύ ζήλια και υπερβολική δόση συναισθημάτων, να υποβαθμίζονται αντί να εξιδανικεύονται και έτσι να χάνουν την αγνότητά τους.

Η διαφορά του έρωτα από την αγάπη, είναι ότι το πρώτο, αφορά κυρίως την έλξη μεταξύ των ανθρώπων, συνήθως για συνεύρεση, ενώ χωρίζεται στον ρομαντικό και τον πλατωνικό έρωτα. Το δεύτερο, αφορά τη στοργή και τη συναισθηματική αφοσίωση, παράλληλα με άλλες αρετές και αξίες. Καταλαβαίνουμε έτσι λοιπόν, ότι αυτό που λένε οι περισσότεροι ότι ο έρωτας χάνεται δεν ισχύει, καθώς ειδικά στον τομέα των σχέσεων χωρίς το ένα δεν υπάρχει το άλλο, δεν εξελίσσονται και αντίστροφα.

Και αφού σας πληροφόρησα λιγάκι ας πάμε σε αυτό που κυρίως είναι το αίνιγμα μας. Προσωπική μου άποψη είναι ότι τίποτα δεν είναι τόσο αγνό όσο φαίνεται και τίποτα δεν μένει όπως είναι. Ο λόγος γιατί εμείς οι άνθρωποι έχουμε την ικανότητα να μεταβάλλουμε το οτιδήποτε με θετικό ή αρνητικό τρόπο. Επομένως, όταν λες ότι αγαπάς κάποιον και είσαι ερωτευμένος μαζί του, ενώ ταυτόχρονα τον πνίγεις, τον καταπιέζεις, του φέρεσαι άσχημα κλπ., τότε η αγάπη και ο έρωτας στα μάτια αυτού που το βιώνει λιώνει όλο και περισσότερο μέσα του, χάνει την ουσία του και τελικά γκρεμίζεται. Ας μην ξεχνάμε επίσης, πόσα εγκλήματα πάθους έχουν γίνει και άλλα περιστατικά βέβαια, απλά και μόνο επειδή ένας άνθρωπος δεν θέλει την ευτυχία αυτού που κάποτε ήταν μαζί του. Σαν συνέπεια αυτού, όταν το βιώσει περισσότερες φορές από κάποιο σημείο και μετά παγώνει και παύει να πιστεύει στην δύναμη αυτών των δύο…

Έτσι, θα θέσω το εξής ερώτημα και την εξής παρατήρηση: Γιατί από τη δική μας στενοκεφαλιά και τις δικές μας ανασφάλειες, πρέπει να πληγώνουμε και άλλους ανθρώπους στο διάβα μας, αντί να φροντίζουμε να τους γεμίζουμε με στιγμές και αναμνήσεις; Επειδή πολύ απλά, η αγάπη κατά βάθος κρύβει έναν μεγάλο εγωισμό, που βασίζεται στην ανάγκη μας να θέλουμε αυτό που αγαπάμε δικό μας με κάθε κόστος και αν αυτό ξεφύγει από το φυσιολογικό όριο, τότε οδηγεί σε κυριαρχία. Εκεί είναι η παγίδα που επιβεβαιώνει ότι η αγάπη σε συνδυασμό με τον έρωτα, δεν είναι αγνά συναισθήματα. Και αυτό φυσικά αλλάζει και τους ανθρώπους και τους μετατρέπει σε κτήνη, αντί σε φορείς συναισθημάτων.

Μάθετε να αγαπάτε με ανιδιοτέλεια και όταν θέλετε έναν άνθρωπο παρόλο που δεν είναι μαζί σας να χαίρεστε που είναι ευτυχισμένος, όσο και αν σας πονάει. Διεκδικήστε με ωραίο τρόπο και όχι για να το δείτε εκδικητικά ή σαν τρόπαιο που κατακτήσατε. Να μάθετε να δίνετε απλόχερα αυτά που νιώθετε και κυρίως να τα δείχνετε με πράξεις. Μέσα από την αγάπη μαθαίνουμε και εμείς τον εαυτό μας και το τι προσδοκούμε από τους γύρω μας. Τίποτα δεν φεύγει και τίποτα δεν αλλοιώνεται, αν δεν το αφήσουμε εμείς οι ίδιοι να πάρει τέτοια τροπή. Όλα θέλουν συνεχή προσπάθεια και αγώνα. Να το θυμάστε!!!

(Προτεινόμενο τραγούδι):

ΠΕΣ ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΕ ΕΣΕΝΑ

Γράφει η Κατερίνα Τσακτσίρα…

 

Έχουμε την τάση σαν κοινωνία να είμαστε μονίμως με ένα δάχτυλο και να κατηγορούμε τους άλλους για τον τρόπο που επέλεξαν να ζουν τη ζωή τους και για την ποιότητα αυτής, επειδή απλώς εμάς δεν μας αρέσει. Δεν είναι όμως το ότι απλά το λέμε, αλλά είναι η κακία με την οποία το αποτυπώνουμε…

Πόσοι άνθρωποι είναι αυτή τη στιγμή στη χώρα μας με κομμένα τα φτερά από την οικογένεια και τους γύρω τους, επειδή ήθελαν να ακολουθήσουν έναν μη συμβατικό δρόμο από τα πρέπει που όλοι θέτουν; Πολλοί δυστυχώς, οι οποίοι καταλήγουν να είναι δυστυχισμένοι και γεμάτοι απωθημένα, με την ειρωνεία της υπόθεσης να είναι πως και οι ίδιοι έχουν πειστεί για την ανικανότητά τους, επειδή πολύ απλά δεν το έχουν παλέψει και δεν έχουν προσπαθήσει να βρουν μέσα από τη διαδικασία αυτή τις δεξιότητες και τα όρια τους.

Η μόνη διέξοδος είναι να παλέψεις με τον εαυτό σου. Να πεις ″το θέλω και θα το κάνω, μπορώ και θα το κάνω″, ακόμα και αν στην πορεία τα βρεις σκούρα. Σημασία έχει ότι κάτι θα αποκομίσεις και θα καταλάβεις τι πραγματικά σε γεμίζει και σε κάνει ευτυχισμένο. Εσύ και μόνο εσύ θα καθορίσεις αυτό που σε ευχαριστεί και μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή, να αλλάξει εσένα και εσύ τους γύρω σου με την ενέργεια που εκπέμπεις.

Έχουμε εγκλωβιστεί σε ένα σύστημα με ″πρέπει″ και ″είναι σωστό″, χωρίς να διαμορφώνεται η δική μας κρίση και δυστυχώς αυτό πηγάζει πρωτίστως από την οικογένεια, έχοντας παράλληλα μία τεράστια ρίζα πίσω του. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα σε στηρίξουν στην επιλογή σου και θα σου δώσουν μία παραπάνω δύναμη για να πας ακόμα πιο μπροστά, ενώ ακόμα πιο πολλοί είναι εκείνοι που θα σε χλευάσουν και θα σου πουν ότι δεν μπορείς…

Γιατί να τους ακούσεις όμως; Γιατί να αφήσεις τους άλλους να πιλοτάρουν το καράβι των επιθυμιών και των ονείρων σου, ενώ μπορείς να είσαι εσύ ο καπετάνιος και να θέσεις τον προορισμό που εσύ έχεις επιλέξει; Μάθε από τα λάθη σου και γίνε καλύτερος άνθρωπος, και όχι ακόμα ένα υποκινούμενο ον, που θα γίνει ένα ακόμα θεμέλιο για να σηκώσει ακόμα πιο ψηλά το τείχος του χάσματος που μας κρατάει μακριά από την πνευματική πρόοδο, την εξέλιξη και την ανθρωπιά!

(Προτεινόμενο τραγούδι):

Η ΠΟΛΛΗ ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΒΛΑΠΤΕΙ ΣΟΒΑΡΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ

Γράφει η Κατερίνα Τσακτσίρα…

Λίγοι είναι οι άνθρωποι στις μέρες μας που θα δείξουν καλά στοιχεία του εαυτού τους, χωρίς να βγάλουν αυτή την κακία και τη μιζέρια που δυστυχώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι εκδηλώνουν. Λίγοι είναι αυτοί που δεν θα είναι φιλοχρήματοι σε τέτοιο βαθμό, που άνετα μπορούν να σε υποβιβάσουν και να πατήσουν την αξιοπρέπεια σου, μόνο και μόνο για να καλύψουν την πάρτι τους.

Αυτοί όμως που την πληρώνουν πάντα είναι οι άνθρωποι οι διαφορετικοί, αυτοί που είναι έντιμοι, ειλικρινείς και τους αρέσουν οι καθαρές δουλειές και οι ξεκάθαρες κουβέντες. Μπορεί αυτό να μας αποξενώνει από τον υπόλοιπο κόσμο και να μας κάνει να νιώθουμε μόνοι, αλλά μας δίνει ένα πολύτιμα αγαθά, όπως ελευθερία, ψυχική ηρεμία, πληρότητα κ.α. Γιατί λοιπόν επειδή λειτουργούμε έτσι, πρέπει να εισπράττουμε και την κοροϊδία του καθενός; Γιατί να πρέπει ο καθένας να μας υποβιβάζει και εμείς να στεναχωριόμαστε και παρά τα ξεσπάσματα μας, να εξακολουθούμε να το κρατάμε και να αναλωνόμαστε;

Γιατί πολύ απλά κατά βάθος μας πειράζει που όλοι δεν έχουν έστω και σε μικρό βαθμό τις αξίες που πρεσβεύουμε εμείς και που ο κόσμος εξακολουθεί να λειτουργεί προς τα πίσω αντί προς τα μπροστά. Μας πειράζει που όλοι αυτοί είναι έξυπνοι, αλλά με την έννοια της πονηριάς και του ανούσιου μπλα μπλα, ενώ εμείς όπως λέει και ο λαός πάμε με την ειλικρίνεια και τον σταυρό στο χέρι. Αυτό είναι λοιπόν το λάθος μας και ούτε είναι τυχαία η φράση ″μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι″.

Έτσι καταλήγουμε να νιώθουμε οργή, μίσος, αδικία, νομίζοντας κάποιες φορές ότι εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να αλλάξουμε και όχι εκείνοι…

Εγωιστικό λοιπόν ή όχι εγώ θα παραθέσω το εξής: Ένα μεγάλο κρίμα για τέτοιους ″ανθρώπους″, που νομίζουν ότι μπορούν έτσι εύκολα και απλά να ποδοπατούν την καλοσύνη μας και το μυαλό μας, νομίζοντας πως με τον τρόπο αυτό καταφέρνουν να μας ξεγελούν. Μην αλλάξετε όμως για κανέναν. Καλύτερα γεμάτοι καλοσύνη (με όρια πάντα σε όλους τους τομείς), παρά ψεύτικοι άνθρωποι, υποκινούμενοι από συμφέρον που φτάνει μέχρι και τα όρια της ψευτιάς και της αηδίας που σου προκαλούν.

Πραγματικός άνθρωπος είναι ο καλός άνθρωπος, εκείνος που σέβεται, εκτιμά, αναγνωρίζει, ευχαριστεί και ζητάει συγγνώμη όταν πρέπει. Όλοι οι υπόλοιποι είναι απλώς υποκείμενα, που υπάρχουν για να μας ταλαιπωρούν και να προσδίδουν αυτή τη δυσάρεστη νότα στη ζωή μας…

(Προτεινόμενο τραγούδι):

Η ΜΕΡΑ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΟΥΣ ΘΥΛΗΚΟΥ

Γράφει η Κατερίνα Τσακτσίρα…

Μέρα που είναι αφιερωμένη εξαιρετικά στο ωραίο φύλο που λένε και οι άντρες όταν προσπαθούν να μας την πέσουν και γενικότερα να μας περιτριγυρίσουν. Είναι το φύλο που κατά την ″παράδοση″ έχει ρόλο αποδέκτη, καθώς περιμένει από τον άντρα να κάνει κίνηση σε κάθε φάση. Πρέπει μονίμως να γινόμαστε κατανοητές χωρίς να είμαστε σε θέση απαραίτητα να το κάνουμε αυτό για τους άλλους….. Αυτά τα πλάσματα είμαστε εμείς λοιπόν μαζί με άλλα στοιχεία που θα πούμε παρακάτω!

Θέλουμε λοιπόν να είμαστε αρεστές και το κάθε μικρό ελάττωμα σε εμάς είναι κίνητρο για αλλαγή, αντί να το προσθέσουμε και εμείς στον κατάλογο γοητεία, όπως κάνουν οι φίλοι μας οι άντρες με την κοιλίτσα και τα γένια. Έχουμε την κλασσική αντίληψη ότι όταν είμαστε έξω και μας την πέσει κάποιος λέμε μα καλά τι πέφτουλας και αγα… αν εξαιρέσεις λίγες γυναίκες που απωθούν ευγενικά την όποια χειρονομία και εκδήλωση ενδιαφέροντος. Από την άλλη βέβαια, αν δεν έρθει να μας μιλήσει θα τον πούμε δειλό ή αδερφή, ενώ αν πάει σε άλλη και κάνει κίνηση, θα βράσουμε από τη ζήλια μας επειδή είχαμε την εντύπωση ότι υπάρχουμε μόνο εμείς. Βγάζετε εσείς κανένα συμπέρασμα από αυτό; Εγώ ακόμα όχι…

Έρχονται και οι φορές που ενώ έχουμε ένα πρόβλημα και θέλουμε να το πούμε στον άνθρωπο μας, ο οποίος εν τω μεταξύ δείχνει ενδιαφέρον να μάθει και κάνει τα πάντα για να νιώσουμε καλύτερα, εμείς επιμένουμε στην γείωση. Και όταν τελικά εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια, εφόσον δεν βλέπει βελτίωση, ξεχνάμε το πρόβλημα που έχουμε και τα βάζουμε μαζί του, επειδή δεν μας δίνει σημασία. Τελικά, είμαστε λίγο για γέλια δεν νομίζετε;

Αν αναλύσουμε και τι συμβαίνει στο διάστημα που η γυναίκα περιμένει ή έχει περίοδο εκεί νομίζω ότι οι άντρες θα παραδώσουν τα όπλα και θα πουν σκοτώστε με είναι τζάμπα. Νεύρα ασύστολη πείνα και μία μόνιμη γκρίνια που σου τρυπάει το αυτί, αλλά δεν μπορείς να κάνεις κάτι για αυτό μιας και από την καλή σου την καρδιά λες ας δώσω ένα ελαφρυντικό δεν γαμι….;

Χαριτολογώντας βέβαια ένα κομμάτι από αυτά που ανέφερα θεωρώ ότι έχει κάνει τους άντρες λίγο να μην ξέρουν πώς να κινηθούν και γενικότερα να χάσουν τον ρόλο τους, τον οποίο τον τελευταίο καιρό έχουν επωμιστεί οι γυναίκες. Ελπίζω αυτό να μην συνεχιστεί γιατί πολύ απλά και κακά τα ψέματα η γυναίκα πολιορκείται και ο άντρας πολιορκεί και αυτός ο για κάποιους χαζός λόγος, είναι αυτός που εν μέρει διαχωρίζει τις λειτουργίες και τα χαρακτηριστικά του κάθε φύλου και μας κάνει ακόμα πιο ξεχωριστούς ο ένας απέναντι από τον άλλο.

Το παραπάνω άρθρο έγινε με χιουμοριστική διάθεση και πολύ αγάπη για όλες εμάς τις γυναίκες που με την λίγη τρέλα και ιδιορρυθμία που , τρελαίνουμε και τους άντρες μαζί μας. Όπως οι περισσότερες γνωρίζετε δεν έχουν όλες την χάρη να εκφράζονται και να λειτουργούν ως γυναίκες, μέχρι να φτάσουμε στο σημείο όλες οι γυναίκες να αντιμετωπίζονται και να λειτουργούν ισότιμα, οπότε θεωρείστε τον εαυτό σας τυχερό. Άλλωστε, τι θα κάνατε αγαπητοί μας άντρες χωρίς εμάς όχι πείτε μας σας παρακαλώ….

Χρόνια πολλά λοιπόν σε κάθε ξεχωριστή, γοητευτική, έξυπνή, δημιουργική, αλλά και χαριτωμένη πλευρά που κρύβει η κάθε γυναίκα από εμάς και που με την τσαχπινιά και τον χαρακτήρα της προσελκύει, τόσο αρκετούς άντρες γύρω της, όσο όμως και αυτόν που θα ξεχωρίσει και θα επιλέξει η ίδια. Δεν είναι τυχαίο αυτό που κάποτε είχα δει ότι η γυναίκα είναι σαν το Wi-Fi, καθώς αναγνωρίζει αμέσως όλες τις διαθέσιμες συσκευές, αλλά συνδέεται μόνο στην δυνατότερη!!!

(Προτεινόμενο τραγούδι):

ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΩΝΩ ΤΡΕΜΩ

Γράφει η Κατερίνα Τσακτσίρα…

 

Όσο περνούν τα χρόνια καταλαβαίνω πως το λίγοι και καλοί έχει μεγαλύτερη αξία, καθώς όλο και λιγότεροι είναι δίπλα μου με τον καιρό, αποδεικνύοντας την αξία τους.

Με τον καιρό βλέπω όλο και περισσότερα πρόσωπα δυστυχισμένα από τις ταλαιπωρίες της καθημερινότητας, επειδή δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν.

Φοβάμαι γιατί βλέπω παντού δολοπλοκίες και βρώμικες δουλειές με σκοπό το εύκολο κέρδος, ακόμα και αν πρόκειται να ζημιωθούν και οικογένειες.

Θέλω τόσο πολύ να κάνω κάτι να δράσω να καταφέρω έστω να καταστείλω μία κατάσταση όμως δεν μπορώ, γιατί και δεν με προστατεύει κανείς και δεν έχω το νόμο με το μέρος μου. Γιατί κακά τα ψέματα αγαπητοί μου αναγνώστες, πιο πολλά δικαιώματα έχουν οι θύτες παρά τα θύματα.

Βλέπω ένα κράτος που αντί να δίνει προτεραιότητα σε εμάς τους ‘Έλληνες, μας αφήνει στο περιθώριο, φροντίζοντας πρώτα τους άλλους και ύστερα εμάς (και αν). Και αυτό με θλίβει όχι γιατί είμαι ρατσίστρια, αλλά επειδή δεν υπάρχει ισοτιμία και ισότητα. Η ειρωνεία είναι όμως ότι αυτή η κατάσταση όχι απλά θα συνεχίζεται, αλλά θα διαιωνίζεται ακριβώς γιατί πάντα θα νομίζουν ότι έτσι θα φαίνονται καλό κράτος προς τα έξω και ας μην έχουν οι Έλληνες καν τις στοιχειώδεις παροχές υγείας κλπ.

Δυστυχώς πολλοί άνθρωποι και με στεναχωρεί που μέσα σε αυτούς είναι και νέοι, δεν αποδέχονται και δεν αγκαλιάζουν το διαφορετικό, είτε είναι μία αντίληψη, είτε είναι ένα άτομο με κάποια δυσκολία ή πρόβλημα υγείας.

Η παιδεία όλο και λιγοστεύει και το συγγνώμη είναι μία λέξη λίγο σπάνια και δύσκολη. Αντί αυτού, κυριαρχεί πολύς εγωισμός…

Ο έρωτας υπάρχει αλλά στην σπάνια του μορφή. Περισσότερο κυριαρχεί το γρήγορο, το εύκολο και ξανά από την αρχή. Και δυσκολίες δεν υπάρχουν, γιατί κανείς δεν είναι εκεί να τις δει και να τις αντιμετωπίσει. Οι άνθρωποι πλέον δένονται μέχρι τον βαθμό που τους παίρνει και μέχρι εκεί που δεν ξεβολεύονται.

Μου λείπει η αθωότητα, η ανεμελιά και το ατελείωτο γέλιο που είχα ως παιδί, προτού προσγειωθώ τόσο απότομα στην πραγματικότητα, ενώ τώρα τα παιδιά βιάζονται να μεγαλώσουν και να τα κάνουν όλα λες και τους κυνηγάει ο χρόνος…

Τέλος, φοβάμαι τόσο για τον ίδιο μου τον εαυτό, όσο και για το μέλλον μου, επειδή δεν θέλω να γίνω σαν τη μάζα. Αντίθετα, θέλω να ανήκω στους λίγους, στους διαφορετικούς, σε αυτούς που προσπαθούν όσο μπορούν για κάτι καλύτερο σε αυτούς που διατηρούν την αξία τους και δεν γλύφουν για να γίνουν κάποιοι. Καλύτερα να έχω περισσότερους εναντίον μου επειδή είμαι ο εαυτός μου, παρά να είναι όλοι τριγύρω μου, και να είμαι κάτι το οποίο στην πραγματικότητα δεν πρεσβεύω…

(Προτεινόμενο τραγούδι):